دسته‌بندی
دو رؤیا، دو تجربه متفاوت از رابطه با دیگری؛ از بازگشت به شیراز و خاطره پدر تا رؤیای کشتن سگ‌ها. این مقاله به بررسی این پرسش می‌پردازد که چگونه میل به مراقبت، اشتیاق به زندگی و تلاش برای حفظ دیگری، گاهی به تصرف، انکار فقدان و ویرانگری تبدیل می‌شوند.
این مقاله گزارشی از یک جلسهٔ تحلیل گروهی رؤیاست که در آن، رؤیای امتحان و تصویر اسبِ در حال غرق‌شدن، زمینه‌ای برای بررسی نسبت فرد با اقتدار، آزادی و استقلال فراهم می‌کنند. با تکیه بر تداعی‌های رؤیابین و گفت‌وگوی گروهی، امکان‌های تفسیری این تصاویر بررسی می‌شوند، بی‌آنکه معنایی قطعی به آن‌ها نسبت داده شود.
دکتر رنگ باخت برای لحظه‌ای به دست زن خیره ماند؛ انگار چیزی دیده بود که در هیچ کتاب پزشکی نخوانده بود. بعد به جست‌وجوی بانداژ افتاد خون اما بند نمی‌آمد از میان انگشتان زن می‌گذشت و روی زمین می‌ریخت.
دانش‌آموز ممکن است یاد بگیرد که پاسخ خودش اهمیت ندارد و فقط پاسخ درستِ ارائه‌شده از سوی استاد معتبر است. گاهی وقت‌ها، اساتیدی هم که در مرحلهٔ مقعدی مانده‌اند و به‌جای تولید و خرج کردن بدنشان به اندوختن علم یا ثروت مشغول هستند، این تفکر را در دانش‌آموزان و دیگری ایجاد می‌کنند که زمانی واقعی هستند که استاد آن‌ها را تأیید کند. پژوهش را باید زمانی منتشر کنند که کامل شود و این کمال ممکن است هیچ‌وقت شکل نگیرد. در همهٔ این موارد، مسئله فقط ناتوانی در خروج نیست. این پرسش مطرح می‌شود: بدنم را کجا باید خرج کنم؟ یا آیا این بدن ارزش خرج شدن دارد؟
آیا رؤیا فقط بازنمایی گذشته است، یا فضایی است که در آن گذشته، حال و آینده می‌توانند در نسبت دیگری با یکدیگر قرار بگیرند؟ اگر چنین باشد، بازگشت متوفی در رؤیا را می‌توان نه بازگشت فیزیکی به گذشته، بلکه نوعی بازگشت گذشته به اکنون دانست؛ گذشته‌ای که هنوز برای سوژه تمام نشده ا است و می‌تواند در زمان حال دوباره معنا پیدا کند.
رویا ساحتی است که در آن نظم و معنای زمان به شکل اربابی و تقویمی آن، مختل می‌شود.
اما رابطه انسانی از جایی دشوار می‌شود که پشت این تصویر، انسانی با محدودیت، ترس و فقدان آشکار شود، اینجا مسئله، فقط یک رابطه عاشقانه نیست. همین فانتزی می‌تواند در مقیاس اجتماعی و سیاسی نیز تکرار شود. انسان گاهی در برابر قدرت‌های بزرگ، فناوری‌های پیشرفته یا رهبران کاریزماتیک همان چیزی را تجربه می‌کند که در برابر یک معشوق آرمانی تجربه می‌کند
